Countdown
We've been
togerther for

ค้นหา
 
 

Display results as :
 


Rechercher Advanced Search


[Fic]คุณหนูตระกูลอู๋'5'' (จบ)

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

[Fic]คุณหนูตระกูลอู๋'5'' (จบ)

ตั้งหัวข้อ by Fei on Wed 25 Nov 2015, 11:21

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอกัน....
      ร่างสูงคุ้นตาแหงนมองฟ้าอย่างไร้ความหมาย ผมในตอนนี้พัฒนาฝีเท้ากว่าเดิมเยอะ แต่ผมก็ไม่สามารถเข้าใกล้คนผู้นั้นได้ในระยะประชิดเสียที เขาหันมาพร้อมกับมีดสั้นในมือ...เมื่อเห็นว่าเป็นผม เขาชะงักไป ดวงตาสีดำไหววูบวาบอย่างประหลาด...
     เมินโหยวผิงดูมีอายุขึ้น ถ้าผมไม่ใช่มนุษย์หน้าเด็กแล้วล่ะก็ ด้วยอายุของผมตอนนี้เราคงไม่ต่างกับพ่อลูกมากนัก นับเป็นวาสนาที่สวรรค์ยังเห็นใจผมอยู่บ้าง
    "นาย...แก่ขึ้นนะ"ผมนึกขำตัวเองที่เอาคำพูดเขามาใช้ เมินโหยวผิงก็ยังยืนนิ่งอยู่เหมือนเดิม ในขณะที่ผมมองเขาแทบจะทุกซอกทุกมุม หมอนี่แก่ขึ้นจริงๆด้วย ถึงคนตระกูลจางจะแก่ช้า แต่ก็แก่เป็นสินะ
   "นายจะไม่เชิญฉันเข้าบ้านหน่อยเหรอ?...บ้านนายน่ารักดีนี่ มิน่าล่ะถึงไม่ยอมอยู่กับฉัน"พอนึกถึงเรื่องนี้ผมก็อดเหน็บเขาไม่ได้ "แล้วไปแต่งงานมีลูกตอนไหน ไม่เห็นชวนฉันกับนายอ้วนเลย"ผมพูดพลางชี้ประตูบ้าน เมื่อเขายังเงียบก็เอาเป็นว่าเขาอนุญาตก็แล้วกัน
  "อู๋เสีย...."
  "ทำไมนายไม่ยอมส่งข่าวอะไรบ้าง พวกเราเป็นห่วงนายนะ.."ผมพูดพลางมองนั่นนี่ภายในบ้านของเขา มันเป็นบ้านไม้ที่เรียบง่ายไม่ได้หรูหราแต่ก็ดูมั่นคงทีเดียว แน่นอนว่าดีกว่าบ้านของเขาที่ปาหน่ายเยอะ เมินโหยวผิงคิดจะตั้งรกรากที่นี่จริงๆสินะ
  "อู๋เสีย..."เขาเดินมาขวางผม ใบหน้าของเขานิ่งสนิท คิ้วคู่งามขมวดเขาหากัน "นายมาทำไม?"
  "ห้ะ.." นั่นสิ...ผมดั้นด้นตามหาเขาทำไม? แค่ผมรู้ว่าเขาไม่ตายก็พอแล้วนี่ ผมกำลังทำอะไรอยู่?
  "ฉันคิดว่านายตายไปแล้ว...ขอบคุณเรื่องหลิงเอ๋อร์"
  "ฉันแค่บังเอิญผ่านไป ไม่ต้องรู้สึกติดค้าง อู๋เสีย นาย...กลับไปเถอะ"
  "จางฉี่หลิง!"จู่ๆความรู้สึกโกรธก็พุ่งพรวดขึ้นมา ทำไมเขาต้องผลักไสผม ตอนนี้ผมไม่ใช่ตัวถ่วงของเขาเสียหน่อย ผมก็แค่อยากให้เขากลับไป ผมแค่อยากมีเขาอยู่ข้างๆมันเห็นแก่ตัวมากเลยเหรอ?...นั่นสิ อู๋เสีย นายเล่นอะไรอยู่ นายควรปล่อยให้เขามีชีวิตของตัวเอง
   "ฉัน...นายกลับไปอยู่กับฉันไม่ได้เหรอ? ฉันรู้ว่ามันฟังดูเห็นแก่ตัว แต่..แต่ว่า...ฉัน....."
  มีคนเคยพูดว่า บางครั้งคนเราก็ไคว่คว้าสิ่งที่ตัวเองปราถนาโดยไม่เลือกวิธี ไม่สนว่าตัวเองจะดูโง่ จะดูเห็นแก่ตัวเพียงไร...ขอแค่ได้มาก็พอแล้ว
    "ฉันกลับไปไม่ได้"
    "ทำไม? เพราะลูกเมียนายหรือ?...นาย...ฉัน.."ผมอึกอัก บางทีผมก็อยากจะเป็นเด็กร้องไห้โวยวายจะเอาของตรงหน้าโดยไม่มีเหตุผล ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องการเขา ผมแค่อยากมีเขาอยู่ข้างๆ...บางทีผมอาจจะเริ่มแก่แล้ว พอคนมีอายุมากขึ้น นิสัยก็จะเริ่มกลับไปเหมือนตอนเด็ก ผมเป็นคนไร้เหตุผลงอแงเอาแต่ใจไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน บางทีตัวตนที่เป็นเทียนเจินกำลังกลับมา(แต่ผมคิดว่าผมคงกำลังเป็นจูนิเบียวมากกว่า)
   "ฉันมีเหตุผลของฉัน นายควรกลับไปหาคนรัก ครอบครัวของนายอู๋เสีย"
   "ซูเม่ยหรือ...ถ้าอย่างนั้นนายคงต้องฆ่าฉันแล้วล่ะ"ภาพหญิงสาวสดใสผุดขึ้นมาในหัวผม "ซูเม่ยน่ะ แม้ในวันที่จากไป เธอก็ยังยิ้มให้ฉัน ทั้งๆที่ฉันไม่เคยให้เธอได้มากกว่าความเป็นพี่ชาย เราทั้งคู่ต่างก็แบกภาระร่วมกัน คนบางคนก็ไม่สามารถเดินตามเสียงหัวใจได้ตลอด เพราะคำว่าหน้าที่ บางทีมันก็ทำให้เราแหลกสลาย...
   ใครๆก็บอกว่าฉันให้ความสำคัญแต่กับนาย ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม บางทีฉันก็ทำอะไรแปลกๆ ที่พอย้อนมองกลับมามันไร้สาระสิ้นดี...เวลาอยู่กับนาย จางฉี่หลิง..นายทำให้ฉันไร้เหตุผล แต่มันดูเหมือนว่าฉันได้ทำตามใจตัวเองนะ.."จู่ๆผมพูดยาวราวกับอัดอั้นมานาน เพราะผมเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลมันทำให้ผมต้องทำลายชีวิตของผู้หญิงคนนึง แต่ซูเม่ยก็เข้าใจเพราะเราต่างคนก็ไม่สามารถปัดความรับผิดชอบได้ เธอป่วยกระเสาะกระแสะตั้งแต่เด็ก การที่เธอได้เเต่งงานมีครอบครัว มีลูกๆที่น่ารักก็ถือมันคุ้มแล้ว เธอไม่ต้องการอะไรอีก ต่างจากผมที่เอาแต่โหยหา วิ่งไล่ตามคนๆนึง ทั้งๆที่เขาอาจจะไม่เคยมองย้อนมาเลยด้วยซ้ำ
      ทำไมผมรู้สึกคนแก่ที่กำลังระบายความในใจให้ลูกหลานฟัง...ผมคงอายุเยอะแล้วจริงๆ แม้หน้าจะเด็ก แต่ใครเล่าจะฝืนสังขารได้
  "ถือว่าฉันไม่เคยมาที่นี่...ขอโทษที่มาก่อกวน แต่เห็นนายอยู่ดีมีสุขฉันก็พอใจแล้ว ลาก่อน..จางฉี่หลิง"
  ผมพูดพร้อมกับหันไปที่ประตู ผมอยากจะรีบไปให้พ้นๆ ก่อนผมจะเปลี่ยนใจสั่งลูกน้องขึ้นมาไล่จับเขา ผมอยากจะเอาโซ่ล่ามเขาไว้จริงๆนะ ทำไมผมถึงมีความคิดแบบนี้ได้ล่ะ คงเพราะผมหมกมุ่นกับเรื่องของเขามากเกินไป จนชีวิตทั้งชีวิตของผมผูกติดกับเขาไปแล้ว มันก็เหมือนปมเชือกยุ่งๆ คงอีกนานกว่าจะแก้ออก
 "อู๋เสีย..."
 "จาง...นาย..."ผมอึกอัก เพราะเมินโหยวผิงกำลังสวมกอดผมจากทางด้านหลัง ให้ตายเถอะหน้าผมร้อนไปถึงหูแล้วมั้ง หัวใจก็เต้นแรง เฮ้ยๆ ผมไม่ใช่สาวแรกรุ่นซะหน่อย
  "อู๋เสีย นายรักฉันหรือเปล่า?..."
  ห้องทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมข้างนอก ผมรู้สึกว่าเมินโหยวผิงถอนหายใจเบาๆก่อนจะคลายอ้อมแขนออก ซึ่งผมกลับรั้งมันไว้....
  "ไม่รู้...จะไปรู้ได้ไง...ถ้ารักแล้วยังไง ไม่รักแล้วยังไง...ฉันก็แค่อยากให้นายอยู่ข้างๆ ถ้าเป็นไปได้ก็เอาเชือกผูกไว้เลยจะดีกว่า..."
  "ใจนายเต้นแรง.."
  "..."
  "เสี่ยวหลิงไม่ใช่ลูกฉัน..."
  "..."
  "ฉันไม่เคยแต่งงาน..."
  "..."
  "ฉันไม่เคยมีใคร...ที่ฉันหนีนายมา..."
  "..."
  "เพราะฉันทนเห็นนายเป็นของคนอื่นไม่ได้..."
  "...จางฉี่หลิง.."
  "อู๋เสีย...เรารักกันได้ไหม..."






   "ฉันจะแจ้งจับแกข้อหาพรากผู้เยาว์"เตี่ยจ้องหน้านายเมินน้อยเขม็ง ก่อนจะบอกให้ลูกน้อยโทรปรึกษาทนาย
   "เตี่ยจางคะ ช่วยหลิงเอ๋อร์ด้วย..."ฉันส่งสายตาวิงวอนไปทางเตี่ยจางที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาหันไปมองหน้าอู๋เสียสลับกับนายเมินน้อยข้างๆฉัน
   "ขอโทษด้วยเสวี่ย แต่ฉันต้องให้อู๋เสียตัดสินใจ"
   "โถ่!เสี่ยวเกอ อะไรจะยอมคุณนายจางขนาด...โอ้ย!เชี่ยนี่!"สมุดบัญชีเล่มหนึ่งประทับลงบนหน้าลุงอ้วนอย่างแม่นยำ ก่อนที่เตี่ยจะลงไม้ลงมือไปมากกว่านี้ เตี่ยจางจึงไปดึงเขาไว้ จริงๆตั้งแต่เตี่ยจางกลับมา ฉันก็รู้สึกว่าเตี่ยอู๋เปลี่ยนไป ใจร้อนมากขึ้น ขี้น้อยใจ รู้สึกเหมือนฮอร์ผู้หญิงเตี่ยพลุ่งพล่านยังไงก็ไม่รู้-_-
   "เชี่ยอ้วน!ฉันจะฟ้องร้องนายข้อหาสมรู้ร่วมคิดด้วย!"
   "เถ้าแก่อู๋ ผมมาสู่ขอดีๆแล้วคุณยังดึงดันแบบนี้ ผมคงจะต้องพาหลิงเอ๋อร์หนีขึ้นฉางไป๋ซานนะครับ แล้วผมจะพาหลานมาขอขมา"
   "นายเลี้ยงหมอนั่นมายังไงเนี่ย!"เตี่ยหันไปพาลใส่เตี่ยจางเฉย-0-
   "จางน้อยจริงๆด้วยว่ะ"ลุงอ้วนหัวเราะพลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ บัญชีเมื่อครู่เล่มก็ไม่ใช่เล็กๆเลยนะ
   "เอะอะอะไรกันแต่เช้า...นายนั่นเอง...อย่าคิดจะมายุ่งกับหลิงเอ๋อร์...."พี่เหยียนโผล่ออกมาจากห้องนอน สภาพเขาราวกับเพิ่งไปผ่านสงครามอะไรมมาสักอย่าง ใบหน้าอิดโรยนั่นอีก
  "เสี่ยวเหยียน...มีอะไร.."คนที่โผล่ตามออกมาไม่ใช่ใครที่ไหน นายอวิ้นนั่นเอง ว่าแต่ทำไมเขาถึงออกมาจากห้องพี่เหยียนล่ะ สภาพก็สะบักสะบอมพอกัน
  "เสี่ยวเหยียน!..."เตี่ยอู๋ดูจะช็อคมากกว่าใครเพื่อน เขามองลูกชายตัวเองตาปริบๆไม่มีคำพูดใดๆทั้งสิ้น ทั้งบ้านมีเพียงเสียงหัวเราะของลุงอ้วน เตี่ยจางยิ้มมุมปากก่อนจะดึงแขนเตี่ยอู๋ ซึ่งเตี่ยตอบสนองด้วยแก้มที่แดงเป็นลูกตำลึง
  "หลิงเอ๋อร์ เสี่ยวเสวี่ย เสี่ยอ้วนว่า พวกเราออกไปกินขนมกันดีกว่า ที่ไม่ใช่ที่ของเราแล้วล่ะ หึๆ"
....
........จบดีกว่าจร้า........
..............


.......................
...............



..............................
.......................


...................................
.........................



...................................
.....................




.....................................
.......
avatar
Fei
ด้วงฝึกหัด
ด้วงฝึกหัด

จำนวนข้อความ : 7
Points : 753
Join date : 22/11/2015

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: [Fic]คุณหนูตระกูลอู๋'5'' (จบ)

ตั้งหัวข้อ by Zeth on Tue 21 Mar 2017, 20:52

โถ่ๆ ลูกเป็นฝั่งเป็นฝาทั้งคู่แล้วมาม๊าเสีย
avatar
Zeth
ด้วงตำหนักหลู่หวังเจ็ดดารา
ด้วงตำหนักหลู่หวังเจ็ดดารา

จำนวนข้อความ : 74
Points : 338
Join date : 04/03/2017
Age : 19
ที่อยู่ : ใต้เตียงชาวบ้าน

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ