Countdown
We've been
togerther for

ค้นหา
 
 

Display results as :
 


Rechercher Advanced Search


[OS] Never Ending [ผิงเสีย]

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

[OS] Never Ending [ผิงเสีย]

ตั้งหัวข้อ by MinMin on Sun 30 Aug 2015, 02:12






หมายเหตุ : ฟิคเรื่องนี้ ต่อเนื่องจาก "Happy Ending" ค่ะ
http://dmbjth.thai-forum.net/t1840-topic







Never Ending




“ผมอยากให้ตลอดเส้นทางที่ผ่านพ้น ทุกคนสามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยดี คนทุกคนต่างได้เห็นตอนจบของตนเอง พวกเราอาจไม่มีชีวิตอยู่ตราบชั่วฟ้าดินสลาย แต่ขอให้เราจงใช้ชีวิตที่เราสมควรมี จวบจนถึงปลายทาง”



ชายหนุ่มวางกระเป๋าเป้ลงกับหาดทราย ถอดรองเท้า แล้วเดินลงไปในน้ำทะเลพร้อมกับสมุดบันทึกที่ถือไว้ในมือ

ท้องฟ้าในตอนนี้ถูกแสงอาทิตย์อาบไล้กลายเป็นสีเหลืองอ่อนนวลตา สีสันอันอ่อนโยนราวกับต้องการปลอบประโลมผู้คนที่เฝ้ามองมันด้วยหัวใจที่ด้านชา เสียงกระซิบจากธรรมชาติแผ่วเบาคลอไปกับเกลียวคลื่นที่กระทบฝั่ง

เขาเปิดพลิกสมุดบันทึกไปยังหน้าที่คั่นไว้


“สักวันหนึ่งที่เมินโหยวผิงว่าง ผมจะไม่ปล่อยให้เขานั่งเหม่ออยู่ในบ้าน ผมจะชวนนายอ้วน วางแผนพาเขาไปเที่ยวทะเล นึกๆ แล้ว พวกเราเคยไปทะเลที่ ซีซาด้วยกัน ผมยังจำภาพท้องฟ้าตอนที่ออกมาจากสุสานใต้ทะเลได้ มันเป็นภาพที่สวยงามและอ่อนโยน แต่ตอนนั้นพวกเรามีเรื่องที่ต้องจัดการ จึงไม่สามารถหยุดมองได้นาน ตัวผมเองก็ขาเป็นตะคริว ความซาบซึ้งในบรรยากาศจึงหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะฉะนั้นคราวนี้ ผมคิดว่าพวกเราน่าจะมีเวลามากพอสำหรับชื่นชมความงามของธรรมชาติด้วยกัน”


เขามองท้องฟ้า ปล่อยเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสน้ำทะเล ตัวตนของเขาอยู่ตรงนี้ ทว่าความคิดกลับอยู่ที่อื่น

...นี่คือทะเลที่นายเขียนถึงหรือเปล่า…

ดวงตาเรียบเฉยของเขาปราศจากอารมณ์ใดๆ ไม่มีถ้อยคำ ไม่ดีใจ ไม่เจ็บเศร้า

...เขาเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เนิ่นนาน…

เมื่อดวงอาทิตย์ลาลับหายไป เปลี่ยนผ่านสู่ความมืดยามค่ำคืน ดวงดาวเริ่มทอแสงปรากฏให้เห็น แต่งแต้มผืนฟ้าสีน้ำเงินดำให้เป็นประกายสีเงิน

ดวงดาวเหล่านี้คือสิ่งที่เขาเคยใช้ดูเพื่อบอกทิศทาง

สำหรับคนที่ไม่มีอดีตและอนาคต ไม่รู้ว่าตัวเองมาจากทิศใด ไม่รู้ว่าตัวเองจะมุ่งหน้าไปที่ไหน รู้เพียงแค่มีธุระที่ต้องทำบนโลกใบนี้...เขาได้แต่อาศัยดวงดาวบอกทาง เพื่อไปทำธุระดังกล่าว...เพียงเท่านั้น

นี่คือชะตากรรมของเขา...สิ่งที่ควรจะเป็น สิ่งที่สมควรจะเป็น…

...ปล่อยให้ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปตามทาง...ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรที่เขาต้องใส่ใจ…

“เสี่ยวเกอ นายโอเคใช่มั้ย”

นายอ้วนหวังเคยถามเขาเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขาส่ายหน้าเงียบๆ ตอบว่า “ไม่เป็นไร”

...

...เขาไม่เป็นไร…



หลังจากงานศพของอู๋เสียสิ้นสุดลง เขาก็ไม่ได้กลับไปหานายอ้วนหวังอีก ความจริงคือเขาไม่ได้กลับไปที่ไหนเลย เขาร่อนเร่ เดินทางทำหน้าที่ของตัวเองไปเรื่อยๆ ...และคิดว่าคงจะเป็นเช่นนั้น ตราบจนกว่าความเป็นจางฉี่หลิงของเขาจะเลือนหายไป

จนกระทั่งนายอ้วนหวังเดินทางมาหาเขา พร้อมกับสมุดบันทึกหลายเล่ม

“ฉันคิดว่าพวกนี้ควรเป็นของนาย” นายอ้วนหวังยัดสมุดเหล่านั้นใส่มือเขา “ฉันไม่รู้ว่ามันจะสร้างภาระในการเดินทางให้นายมากขึ้นหรือเปล่า แต่สมุดพวกนี้ก็เหมือนเจ้าของ เป็นภาระของพวกเราเสมอ แต่ก็เป็นภาระที่พวกเราเต็มใจแบกรับ”

นายอ้วนหวังจุดบุหรี่สูบ บอกต่อว่า

“นายห้ามปฏิเสธไม่รับของ กว่าจะตามรอยนายเจอ แม่งลำบากยิ่งกว่าคว่ำกรวย อย่าให้เสี่ยอ้วนเสียแรงเปล่า”

เขามองสมุดในมือด้วยสายตาเรียบเฉย น้ำหนักของมันไม่ใช่น้อยๆ หากให้แบกไปด้วยทั้งหมดก็คงเป็นภาระ

“ถ้าไม่มีอะไรทำก็กลับมาเยี่ยมฉันบ้าง รู้มั้ย” นายอ้วนหวังบ่นพล่ามเรื่อยเปื่อย ทำให้เขานึกถึงใครบางคนที่แม้เขาจะทำตัวนิ่งเฉยยังไง ก็ยังพูดต่อไปไม่รู้จักเหนื่อย
คืนนั้นพวกเขาค้างแรมด้วยกัน ก่อนจะแยกย้ายกลับไปทำงานของตนเอง เมื่อเหลือตัวคนเดียว บรรยากาศรอบข้างที่เคยสงบกลับเงียบเหงาอย่างแปลกประหลาด
ตอนที่กำลังเก็บของ เขาลังเลว่าควรนำสมุดบันทึกพวกนี้เดินทางไปด้วยหรือไป หากเป็นปกติ เขาควรจะทิ้งมันไป เพราะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการทำหน้าที่ของเขา
ทว่า...ลายมือที่อยู่บนปกสมุดทำให้เขาตัดสินใจหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน


      เมินโหยวผิงเงียบไป เราสองคนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงพูดกับผมว่า “ฉันเข้าใจ” แล้วก็มองผม “และเข้าใจมากกว่านายด้วย สำหรับฉัน เรื่องที่อยากรู้มีเยอะกว่านายมาก แต่ฉันกลับไม่มีใครให้จับตัวมาเค้นถามได้เหมือนนาย”
        ผมพลันนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยสูญเสียความจำแล้วก็อยากตบตัวเองสักฉาด นึกในใจว่าจะแข่งอะไรกับเขาก็แข่งได้ ไฉนจึงมาท้าแข่งเรื่องนี้
        เขาพูดต่อไปว่า “ฉันเป็นคนที่ไม่มีอดีตและอนาคต ทุกเรื่องที่ฉันทำก็คือตามหาความเกี่ยวโยงระหว่างฉันกับโลกใบนี้ ฉันมาจากไหน ฉันอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เขาก้มมองมือตัวเอง พูดเรียบๆ “นายนึกภาพดูได้ คนอย่างฉัน หากหายตัวไปจากโลกก็ไม่มีใครรู้ เหมือนกับว่าฉันไม่เคยมีตัวตนบนโลกใบนี้มาก่อนเลย บางครั้งฉันส่องกระจกยังมักสงสัยว่าตัวเองมีตัวคนอยู่จริงหรือเปล่า หรือเป็นแค่ภาพลวงตาของใครสักคน”
        ผมพูดไม่ออก คิดสักครู่จึงกล่าวว่า “ไม่ได้ถึงขั้นที่นายพูด ถ้านายหายตัวไป อย่างน้อยฉันจะรู้”





เขาปิดสมุดบันทึกเล่มนี้ วางลง แล้วหยิบสมุดเล่มอื่นขึ้นมาเปิดอ่าน


      ผมพูด “นายข้อมือหักเพราะช่วยฉัน ถ้านี่เป็นเหตุทำให้นายต้องเสียแผน ฉันทำใจไม่ได้ ดังนั้นฉันต้องตามนายไป”
        เขาพูด “งั้นฉันก็ต้องใข้วิธีที่ฉันพูดเมื่อคืน”
        “ก็ได้ แล้วแต่นาย ถ้านายฟาดฉันสลบจริง ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด แต่ฉันอยากให้นายรู้ ถ้านายต้องการใครสักคนเดินเป็นเพื่อนจนสุดทาง ฉันจะไม่ปฏิเสธ” ผมกล่าว “ฉันจะเดินไปเป็นเพื่อนนาย นี่เป็นการตัดสินใจของฉันเอง นายไม่ต้องคิดมาก”





เขาปิดสมุดบันทึกลงอีกครั้ง แล้วหยิบเล่มต่อไปขึ้นมาอ่าน


      จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเมินโหยวผิงคืออะไร...คือเพื่อนงั้นหรือ ผมคิดว่าพวกเราเกินกว่าคำว่าเพื่อน เขามีจุดมุ่งหมายของตนเอง แต่เมื่อท้ายที่สุด เขากลับปล่อยมือจากจุดมุ่งหมายของตัวเองเพื่อช่วยผม
        คือคนสนิทงั้นหรือ ผมก็ยังรู้สึกว่าไม่ใช่ พวกเราห่างเหินกัน ผมยังต่างเดาใจเขา แต่ที่แน่ๆ ผมอยากให้เขาปลอดภัย และเชื่อว่าเขาก็คิดเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะอยู่ใกล้หรืออยู่ไกล เขาจะไปที่ไหน ผมก็อยากให้เขาปลอดภัย….และกลับมา
        เขาเคยบอกผมว่าเขาไม่มีอดีต ผมก็จะไม่สนใจอดีตของเขา ผมไม่สนใจว่าเขาอายุเท่าไหร่ ผ่านอะไรมาบ้าง และคิดว่าเขาก็คงจำไม่ได้ แต่ถ้าไอ้ขี้ลืมอย่างเขาอยากจะรู้อดีตของตัวเอง ผมก็จะยื่นสมุดบันทึกทั้งกองนี้ให้เขา บอกว่านี่คืออดีตของเขา เขามีอดีตที่อยู่ร่วมกับผม ผมจะเป็นอดีตให้กับเขา
        เขาเคยบอกผมว่าเขาไม่มีอนาคต เขาคิดว่าตัวเองเป็นเด็กเตรียมสอบที่สอบตกแล้วตกอีกหรือยังไง แก่ขนาดเป็น   อากงของผมยังจะคิดเล็กคิดน้อยไปได้ จะช้าหรือเร็วคนเราทุกคนก็ต้องก้าวไปข้างหน้า มุ่งสู่อนาคต ถ้าเขายังบอกอีกว่าไม่มีอนาคต ผมก็จะยื่นสุดบันทึกที่ร่างแผนการพาจางอากงไปพักร้อนให้เขาดู แล้วบอกว่านี่คืออนาคตของเขา เขามีอนาคตที่อยู่ร่วมกับผม ผมจะเป็นอนาคตให้กับเขา
        และถ้าเขายังบ้าบอบอกว่าตัวเองไม่มีตัวตน ไม่มีปัจจุบัน ผมจะจับเขามาเทศนาข้ามวันข้ามคืนแล้วให้คัดลายมือเขียนว่า “ผมคือเมินโหยวผิง ปัจจุบันอาศัยอยู่กับอู๋เสีย” จากนั้นก็จะเอากระดาษคัดลายมือของเขาแปะรอบบ้าน แปะทุกที่ และให้เขาพบติดตัวไปด้วย บอกว่านี่คือปัจจุบันของเขา เขามีปัจจุบันที่อยู่กับผม ผมจะเป็นปัจจุบันให้กับเขา
        ไอ้บ้าเมินโหยวผิงที่อยู่คนเดียวหลังประตูสำริดสิบปี ผมอยากให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว
        เขายังมีผมที่เป็นความเชื่อมโยงของเขากับโลกใบนี้
        ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต
        ...เขาไม่ได้อยู่คนเดียว…



เขาปิดสมุดบันทึก รู้สึกถึงสิ่งที่ถืออยู่ในมือ เริ่มเข้าใจว่าเพราะอะไรนายอ้วนหวังถึงนำสิ่งนี้มาให้เขา และนั่นเป็นวินาทีเดียวกับที่ภายในจิตใจของเขาเกิดคลื่นความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาอย่างไม่อาจต้านทาน

...ความรู้สึกที่เขาเคยหลงลืม…

สิ่งที่เขาปล่อยให้ทะลุทะลวงผ่านกาย และทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ แต่ไม่เคยคิดว่าควรรับมือกับมันอย่างไร

...

เขาทิ้งตัวลงท่ามกลางสมุดบันทึก ขดตัวเป็นวงกลม

ในความเงียบที่มีเพียงเสียงลมพัดผ่าน...หากเงี่ยหูฟังก็จะได้ยินเสียงแห่งความเสียใจที่ไม่อาจเอ่ยออกมาเป็นถ้อยคำ…







____________________________________






หลายปีหลังจากได้รับสมุดบันทึกของอู๋เสีย การเดินทางของเขาเริ่มต้นอีกครั้ง…

ทว่า เขาเลิกเงยหน้ามองท้องฟ้าเพื่อหาดวงดาวนำทาง

...เพราะเขามีอดีต ปัจจุบัน และอนาคตอยู่กับตัวเอง…

...

การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การเดินทางของจางฉี่หลิง

...เป็นการเดินทางของเมินโหยวผิง...
















(END)











avatar
MinMin
ด้วงต้นไม้เทพเจ้า
ด้วงต้นไม้เทพเจ้า

จำนวนข้อความ : 222
Points : 1496
Join date : 28/10/2014

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: [OS] Never Ending [ผิงเสีย]

ตั้งหัวข้อ by The_Dark_Lady on Sun 30 Aug 2015, 12:09

ร้องกรี้ดอีกครั้ง แงงงงงงง
คราวนี้ไม่มีเสียง ไม่มีร่าง ไม่สัมผัส ไม่มีใครที่รอคอย
...แต่กลายเป็นความทรงจำในสมุดบันทึก ที่จะไปด้วยกันในทุกหนทุกแห่ง
เป็นอดีต ปัจจุบันและอนาคตที่อยู่ด้วยกัน
...จะเรียกว่าการได้อยู่เคียงข้างกันไปชั่วชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่งรึเปล่านะ


การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การเดินทางของจางฉี่หลิง
...เป็นการเดินทางของเมินโหยวผิง...

ชอบท่อนนี้...ไม่ได้เป็นจางฉี่หลิงแล้ว เป็นเมินโหยวผิงที่แบกรับเอาความทรงจำของอู๋เสียเอาไว้สินะ
avatar
The_Dark_Lady
ด้วงตำหนักทิพย์พิมานเมฆ
ด้วงตำหนักทิพย์พิมานเมฆ

จำนวนข้อความ : 301
Points : 1287
Join date : 21/06/2015
Age : 22
ที่อยู่ : On the Land, Below the sky

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: [OS] Never Ending [ผิงเสีย]

ตั้งหัวข้อ by sudarat689 on Sun 30 Aug 2015, 13:18

จบแบบเศร้าแต่ไม่เศร้่า ดังคำบอกที่ว่า ความตายพรากไปได้แค่เพียงร่างกาย แต่เขาจะอยู่ในใจและความทรงจำของเราตลอดไป //นี่เอ็งมีสาระกับชาวบ้านเขาด้วยหรือ *เขย่าตัวเอง*
avatar
sudarat689
ด้วงตำหนักหลู่หวังเจ็ดดารา
ด้วงตำหนักหลู่หวังเจ็ดดารา

จำนวนข้อความ : 64
Points : 965
Join date : 18/07/2015
Age : 22
ที่อยู่ : บริเวณแอร์ตก

ดูข้อมูลส่วนตัว http://dmbjsfiction.blogspot.com/

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: [OS] Never Ending [ผิงเสีย]

ตั้งหัวข้อ by Rozenkreuz on Sun 30 Aug 2015, 17:32

แงงงงงงงงง //น้ำตาร่วงเผาะๆ
นี่กำลังดูซีรี่ส์คอมเมดี้ พร้อมอ่านฟิคไปดัวย สภาพบ้าบอมาก เงยหน้าขึ้นมาดูแล้วหัวเราะ ก้มลงมาอ่านนิยายแล้วร้องไห้ ฮือ
จางอากงอ่ะ ตอนที่ยังมีเวลาก็ไม่ยอมอยู่ข้างๆอู๋เสีย //ทุบตี

มองบันทึกทั้งสิบเล่มที่ผมวางกองไว้ข้างคอมแล้วอยากร้องไห้
นี่คือความทรงจำของนายน้อย เป็นอดีตของจางฉี่หลิง เป็นสิ่งยืนยันว่านายมีอดีต ปัจจุบันและอนาคตนะเสี่ยวเกออออ โฮววววว
avatar
Rozenkreuz
ด้วงอาณาจักรเจ้าแม่ซีหวังหมู่
ด้วงอาณาจักรเจ้าแม่ซีหวังหมู่

จำนวนข้อความ : 625
Points : 1501
Join date : 01/07/2015
Age : 24
ที่อยู่ : กองทัพผีเก็บเห็ดแห่งประตูสำริด

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: [OS] Never Ending [ผิงเสีย]

ตั้งหัวข้อ by susuwatari on Wed 09 Sep 2015, 10:45

น้ำตาจะไหล ฮืออ
อย่างน้อยอู๋เสียก็จะมีชีวิตอยู่ในใจนายเมินตลอดไป
avatar
susuwatari
ด้วงตำหนักหลู่หวังเจ็ดดารา
ด้วงตำหนักหลู่หวังเจ็ดดารา

จำนวนข้อความ : 81
Points : 1242
Join date : 27/10/2014

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน


 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ